АРМОН
Кӯзга ёшлар олишга мажбур бӯлдимку яна, Кӯнглим ӯксинишидан тамом сӯлдимку яна. Ёлғизликдан ӯртаниб йиғлай йиғлай тонгача, Сен бевафо гӯзални ӯйлаб чиқдим бу кеча. Эй бевафо гӯзалим, армон бӯлибоқ менга. Нечун яна қийнайсан озор бериб бу жонга. Бӯлди бошқа қийнама етар шунча куйганим, Ҳаётдан ҳам совитдинг эй багритош суйганим. Мен ҳам бир вақитлар, яшардимку беармон, Қалбимдаги орзулар жӯш урарди шӯх шодон. Энди эса юракда орзудан нишон ном йӯқ, Фақат сенсан юракда тун кунимда ором йӯқ. Сен ӯзи кимсан айтгин, малакми ё фаришта, Ё юракни бӯғувчи кӯринмайдиган ришта. Ё мен учун сен балким энг чиройли қиздурсан, Ё бӯлмасам сен аниқ қӯлим етмас юлдузсан. Не бӯлсанг хам эй гузал эсдан чиққин бӯлди бас, Шундан бошқа ҳеч нарса, сӯролмайман керакмас. Куйган бу юрагимни бӯлди ортик тиғламай. Мен ҳам энди сен гулни, эслаб бошка йиғламай, ГОФУР УМАР
Отправить комментарий Blogger Facebook